Śpiąca królewna.

Tym razem bardzo romantycznie jak na Ciocię przystało.
                                                              -------------------------

Znacie tę historię. Ona piękna, leżała na łożu czekając na swojego księcia. Pogrążona w śnie stuletnim, on zaś śmiałek niezwyciężony. Przebudził królestwo całe, jednym pocałunkiem swoim. Ta historia, zbyt nieprawdopodobna jednak, więc usłyszmy, jak dzieje potoczyły się naprawdę.

Odnalazł wreszcie komnatę, a w niej nagrodę swą. Podszedł zakrwawiony, w końcu chaszcze nieliche pokonał. Odkrył swe oblicze, postąpił jeszcze kilka kroków naprzód. Królewna była dziewczyną młodą, piętnastoletnią, dopiero co rozkwitnąć zdążyła. Gęste pukle blond włosów układały się niesfornie na materiale, kilka kosmyków łaskotało jej blade lico. Usta, choć nieco wyschnięte, wciąż czerwone i pełne. Leżała w swojej nienaruszonej, atłasowej sukni, zupełnie jakby sen zmorzył ją dziś rano. Przeznaczony jej wybranek serca nachylił się nad nią. Nie musnął jednak nawet ust księżniczki. Może bał się jej reakcji, zobaczenia księżnej sprzed czasów klątwy. Dlatego usiadł tylko na skraju posłania i patrzył na nią. Tak, jak na te czasy przystało, był od niej starszy. Za parę tygodni miał ukończyć trzydzieści lat. Był to całkiem dobry wiek jak na przyszłego męża panienki. W końcu położył się obok niej i tkwił tam w bezruchu, i bezgłosie aż do zmierzchu. Podziwiał każdą jej rysę, wydawała się taka idealna. Czas jednak naglił, więc wziął ją w swe ręce. Odjechali, zostawiając zamczysko ponure i ciche. Wraz ze służbą zmarznięta, królem i królową na tronie.

Położył ukochaną na swym miejscu do spoczynku, zabarykadował drzwi. Cały widok widziała tylko nadworna służąca. W jej oczach czaiła się jednak dziwna wątpliwość, podejrzenie. Wziął kruchą dłoń blondyneczki w swoją i powiedział:

- Jesteś tą, na którą czekałem. Idealną.

W odpowiedzi tylko jej główka nieco się zsunęła. I tak im upływały dni, były ciche i spokojne. On zawsze mówił, ona słuchała. Nie przeszkadzało jej jego miejscami osobliwe zachowanie, nie miała nic przeciwko temu, by to on mył jej plecy, lubiła, gdy co dzień rano układał jej włosy, z dbałością i uczuciem. Wiedział, że ona rozumie. W końcu robił wszystko, byle tylko była zadowolona. Czasem wydawało mu się, że posyła mu niewielki, nieśmiały uśmiech wieczorami. Wtedy czuł się tak szczęśliwy i zawsze w tym momencie przychodziła mu myśl o nieoficjalnych zaręczynach. Nie potrafił znieść tego, że musieli się ukrywać. To wszystko było zakazane, nie dopełnił drugiej obowiązującego go zasady wobec rzuconego uroku. Co to jednak znaczyło, mogli kłamać. Nie chciał, by rodzina dziewczyny mu ją jeszcze zabrała. Dziś ostatecznie zdecydował się jednak na ten krok. Rozwarł palcami jej usta, złapał mocniej za policzki. Denerwowała go tą ciągłą niechęcią do jedzenia, dla niego nie musiała nic w sobie zmieniać. Była idealna. W końcu połknęła pokarm i spojrzała na niego swoimi jasnymi oczyma. Takie piękne jak gwiazdy wieczorami na niebie.

- Wyjdziesz za mnie, moja królewno? - spytał.

Pokiwała onieśmielona głową, a on pocałował ją. Nie wierzył, że to zrobił, teraz już wszystko będzie takie jasne. Wstał wraz z nią, ona zawiesiła na jego ramionach ręce. Tańczyli wolno, tak, by mogła nadążyć. Czasem jej noga wykrzywiła się na drewnie. Była małą, uroczą niezdarą. On także, tak bardzo romantyczny. Cóż to jednak? Nie ma czasu na takie drobiazgi, spojrzał na nią czule.

 - Dziś oddasz mi siebie.

Przeniósł ją przez próg jak pannę młodą i ułożył delikatnie na świeżej pościeli. Wokół były rozrzucone kwiatki kwiecia, bardziej uroczo już nie mogło być.

Nagła zmiana atmosfery.

Książę okazał się potworem, ugodził ją kuchennym nożem. Ona krzyczała, larwy z jej ust wypełzły. Ona tego nie chciała. Mocniejsze pociągnięcie i brzuch już otwarty. Śliskie fragmenty skóry upadły na łóżko. Już widać było jej zgniłe organy, ale ona jeszcze się opierała. Odpychała go swoimi zaplamionymi, fioletowymi od żył dłońmi. Krzyczała „nie, nie”, on uważał jednak to za głupstwo, drobnostkę, przecież teraz będą razem, ku szczęściu ich dwojgu. Łez zabrakło w jej wyschniętych oczach, patrzyła więc na niego już tylko zimno. „Nie mój kochany, nie” zdawała mu się szeptać do ucha. Ale on ciął jej lodowatą skórę dalej, by na końcu zanurzyć się w krwi. Odór mięsa nic nie znaczył, akceptował ją w całości. Zajadał się wciąż zachłannie jej wnętrznościami. Więc byli już całością, jej pochlipywanie ustało w jego głowie. Byli już jednością, byli bliżej nić ktokolwiek mógł wymarzyć. Czy mogła istnieć piękniejsza miłość?

-A teraz czas, na noc poślubną – oświadczył , odgarniając włosy z czoła księżnej.

W końcu był taki wrażliwy i delikatny.