4. Ukryta wiedza

Po powrocie, cała załoga została poddana rutynowym badaniom. U nikogo nie wykazano większych zmian w procesach zachodzących w organizmie. Jedynie coś się działo z Evą, były to jednak tak maleńkie odchylenia od normy, że nie było czym się przejmować. I tak by było, gdyby nie prowadzone przeze mnie obserwacje. Coś było z jej krwią. Jakaś substancja weszła w jej skład, jednak jaka? To wszystko zbyt subtelne, a ja nie mam do tego wszystkiego dojścia.
Zaczęłam masować okolice coraz bardziej pulsujących skroni. Niby cała sprawa nabierała sensu, ale to wszystko było pokryte taką otoczką absurdu, że nie sposób to było brać poważnie. Wzięłam wdech, obiecując sobie, że to będzie już ostatnia strona na dziś. Znajdowało się na niej zrobione w niskiej jakości, zalane niezidentyfikowanych płynem zdjęcie. Przedstawiało moją matkę. Nie było w tej fotografii kompletnie nic zadziwiającego, gdyby nie jej wzrok. A dokładnie nienaturalnie zwężone źrenice. Zupełnie, jakby była pod wpływem czegoś. Choć jej w zasadzie nie znałam, wyglądała mi na kogoś jeszcze bardziej obcego. Spojrzałam kątem oka na zegarek zawieszony nad lustrem. Zdecydowanie była już późna godzina. Zsunęłam z siebie ubranie i spojrzałam krytycznie na swoje odbicie. Nie chciałam na siebie patrzeć, pomimo pozornej idealności, która nieraz mnie przerażała, zawsze czułam w sobie coś odpychającego. Przymknęłam powieki i pochyliłam się, by obmyć początkowo twarz z makijażu. Przez sekundę, moje tęczówki były jeszcze dziwniejsze. Z pewnością mi się to wydawało.
  Gdy tylko na powrót przekręciłam zamek, by drzwi znów można było swobodnie otworzyć, bez słowa do pomieszczenia wkroczył Josh. Poczułam w tej chwili, jak nagły dreszcz przechodzi przez moje ciało. Ostatnio nić nas łącząca ulegała dużej próbie, z niewyjaśnionych powodów odsuwaliśmy się od siebie. Nie, Kate, to twoja wina. Twojego kłamstwa.
- Nie rób tego. Nie okłamuj mnie - powiedział niespodziewanie.
Odsunęłam szczoteczkę do zębów od twarzy. Milczałam, nie chciałam się przyznać, a tym bardziej zaprzeczyć. I tak czułam się podle. Spojrzałam na nasz widok w tafli lustra. Byliśmy zbyt bardzo podobni, w końcu jak na bliźniaków przystało. Brat był ode mnie zdecydowanie wyższy, sięgałam mu lekko za ramię. Oboje byliśmy bardzo szczupli, nasze sylwetki można było przyrównać do wymiarów typowych, wymarzonych manekinów. Mieliśmy takie same, blond grzywki zachodzące miejscami na oczy o barwie brązu, w pewnych sytuacjach mieniły się jednak na kolor przypominający nienaturalny czerwony. Ja w swoim zwyczaju spinałam swoją na bok różowymi spinkami, Josh pozostawiał ją jednak wolno, przez co zaczepnie muskała jego rzęsy. Nasze twarze były trójkątne, u chłopaka broda zarysowała się jednak mocniej, przez co uzyskał zdecydowanie męskie rysy. Włosy u mnie z przodu były postrzępione, nadając nieco buntowniczego wyrazu, z tyłu swobodnie opadały, dotykając końcówkami bioder. U bliźniaka z kolei sięgały końca szyi. Ja byłam delikatna, kobieca, o dużych piersiach i szczupłych ramionach. Blondyn był nieco typem sportowca, przez co jego mięśnie delikatnie zarysowywały się pod koszulką z nazwą metalowego zespołu.
- Coś się stało? - zapytał.
Zamrugałam, byłam nieco speszona. Zamyśliłam się, a może nie umiałam uwierzyć, że przestaliśmy być dziećmi.
- Idę spać – mruknęłam wymijająco.
Wzięłam ze sobą ubrania, pod którymi skrzętnie ukryłam akta. Przykryłam się szczelnie kołdrą i wybrałam numer do Davida. Po krótkiej chwili odebrał. Głos miał niewyraźny, pewnie zasnął, jak zgaduję przy papierach.
- Co? - jęknął.
- David, wiesz więcej o mnie niż ja sama. Powiedz, co się dzieje z Joshem?
Nastała na parędziesiąt sekund cisza.
- Powiem ci tyle, ile mogę w tej chwili. Ściany mają uszy, Kate.-W tym momencie przełknęłam ślinę, brzmiał nadzwyczaj poważnie. - Wiesz o tym, że często bliźniaki mają w stosunku do siebie ogromną empatię, prawda? Wyczuwają swoje nastroje, czasem nawet sytuacje, gdy jeden z nich jest zagrożony. Po części to jednak tylko mit. Wy macie to nadzwyczaj wykształcone, przez co można nazwać was swoimi własnymi cieniami. Bywa to pożyteczne,  tak samo jak i może być gwoździem do trumny. Mam pewne złe przeczucia, ale...
Nie zdążył dokończyć, Josh pochwycił mój telefon i przyłożył do ucha. Po chwili powiedział do mężczyzny:
- Oddzwoni.
Wydało się. Wszystko się wydało. Bałam się go, jego twarz pokrywał cień. Jak bardzo ostatnio bałam się ukochanego brata?
- Nie słuchaj tego wariata – rzekł, uśmiechając się sztucznie. - Więc jednak, Kate, dokopałaś się do listów matki. Jestem dumny, mam nadzieje, że jesteś moja mądrą siostrzyczką i wiesz co dalej.
On... Wiedział o wszystkim?